Coloured People

WebmasterNieuws

Toen ik aan mijn stukje begon over de aspecten van de ‘donkere huid’ moest ik denken aan de film ‘Coloured People’, die op velen een diepe indruk heeft achtergelaten. Is het niet zo dat de huid van ieder mens gekleurd is? Horen we niet allemaal tot ‘Coloured People’?

Iets over onze ‘roots’

Het is gebruikelijk de mensheid in te delen in een drietal hoofdrassen, het Europide, het Mongolide en het Negride ras. Het is verleidelijk om de huidskleur in verband te brengen met de plaats op aarde waar het hoofdras zich heeft ontwikkeld en vooral met de stand van de zon. Hoe dichter bij de evenaar hoe donkerder de huid. Dit gaat echter maar ten dele op. In centraal Afrika treft men inderdaad de donkerste huidtypen, maar bewoners van andere gebieden die ook op de evenaar liggen zoals Indonesië en Brazilië laten een veel lichtere huid zien, van licht tot middelbruin. Het Mongolide ras en het Europide ras zijn ontstaan in een veel gematigder klimaat, evenals de Indianen, die een overgang vormen tussen Europiden en Mongoliden. Hier zien we kleurvariaties van ‘blank’, geel en tinten van rood. Door de eeuwen heen heeft vermenging tussen rassen plaats gevonden, waardoor het kleurpalet verder is uitgebreid. Juist deze vermenging van erfelijke eigenschappen zou ertoe hebben geleid dat de mens er in toenemende in geslaagd is zijn natuurlijke omgeving aan zich te onderwerpen.

Aspecten van de donkere huid

Schoonheidsspecialisten en huidartsen komen in onze multiraciale samenleving steeds vaker in aanraking met cliënten met een donkere huid. Het is daarom goed om de verschillen in de opbouw en functie van de huid eens nader te bezien.

In de opperhuid (epidermis) van een donkere cliënt is meer pigment (melanine) aanwezig, het aantal melanosomen dat het pigment bevat is groter en ze zijn talrijker en bevinden zich in alle lagen van de opperhuid. De hoornlaag heeft een hoger vetgehalte. Bij ‘blanken’ zijn de melanosomen kleiner en geringer in aantal en komen niet voor in de hoornlaag. De hoornlaag is minder vet. In de lederhuid (dermis) van een ‘blanke’ is het aantal bloedvaten geringer en bevat de lederhuid meer elastine. In het onderhuidse bindweefsel zijn de zweetklieren en de talgklieren minder talrijk, dan in de donkere huid. Een ander markant verschil is de haarvorm: bij donkere cliënten zijn de haren sterk gekronkeld; zelfs de haarfollikels verlopen gekronkeld. Op dwarsdoorsnede is het haar afgeplat; bij een een ‘blanke’ ovaal. Deze haar verschillen leiden tot het typische kroeshaar en de neiging van haren om ‘in’ te groeien. Dit speelt vooral wanneer de haren kort zijn, bijvoorbeeld door scheren. Als baardharen eenmaal zijn ingegroeid ligt infectie op de loer en is het probleem vaak zeer hardnekkig.

Uit de verschillen in opbouw (anatomie) volgen ook de verschillen in functie. De donkere huid is beter ingesteld tegen zonne stralen en kan warmte ook makkelijker afvoeren via de bloedvaten en zweetklieren. Het vetgehalte van de hoornlaag neemt toe. De donkere huid heeft door een combinatie van factoren veelal een betere conditie dan de blanke huid.

De grote volksverhuizing

Want wat gebeurt er als een donkere huid, goed geprepareerd op tropische omstandigheden wordt gedwongen om in onze gematigde klimaatomstandigheden te gedijen? Dat is een belangrijk punt van aandacht voor de schoonheidsspecialiste. Veel van onze cosmetica, gericht op de vette huid gaan voor de donkere huid veel te ver: ze ontvetten teveel, verstoren de barrièrefunctie en veroorzaken huidirritaties.

De behandeling van de donkere huid

De donkere huid is in zeker opzicht gevoeliger dan de ‘blanke’ huid. Bij een beschadiging reageert de donkere huid vaak veel heftiger, door het vormen van meer en overdadig littekenweefsel. We spreken dan van de vorming van keloid. Dit is een groter en dikker litteken dat bovendien vaak pijnlijk is en blijft. Ook bij kleinere beschadigingen, zoals bij elektrische epilatie, na chemische peeling of bijvoorbeeld bij acne en folliculitis (ingegroeide baardharen!) zien we vaker een overreactie in de vorm van hyperpigmentatie.

Ook met het bleken van de huid is extra voorzichtigheid geboden. Dit gebeurt vaak met middelen die hydrochinon bevatten. Dit middel mag in cosmetica worden toegepast tot een concentratie van maximaal 2%. Het is belangrijk om het alleen te gebruiken om bruine pigmentvlekken (hyperpigmentatie) te behandelen. Bij de toepassing van hydrochinon crème moet zonlicht worden gemeden: dus ’s nachts de crème toepassen en overdag sunblock: niet een beetje zonnecrème, maar minstens een crème met een factor 50! De behandeling staken als er irritaties optreden: roodheid, warmte, en pijn. Als pigmentvlekken worden behandeld is het verstandig om de normale huid rondom de vlek af te schermen met een vette crème, anders bestaat de kans om een lichtere zone rond de pigmentvlek. Een behandeling langer dan 6 maanden is niet zinvol. In dit geval is er meestal sprake van een diepe (dermale) hyperpigmentatie.

Soms wordt de crème gebruikt om een volledig lichtere huid te verkrijgen, waarbij dus de gehele huid wordt ingesmeerd. Dit is beslist af te raden omdat ernstige bijwerkingen kunnen ontstaan in de vorm van zogenaamde exogene (van buiten komende) ochronose. Dit is een stapeling van abnormaal pigment en abnormale huidverdikkingen. Het ontstaat vooral door een te hoge concentratie van hydrochinon en/of een langdurige (jarenlange) toepassing.

In vogelvlucht is een aantal aspecten van de donkere huid ter sprake gekomen waar de schoonheidsspecialiste rekening mee moet houden. Er zijn enkele vakbladen die zich speciaal richten op de donkere schoonheid en een applicatiecursus van Lia Rozenblad is een aanrader. Van haar boek: ‘Leerboek voor de donkere huid, in kosmetisch perspectief ‘heb ik dankbaar gebruik gemaakt.

Coloured People, 918 woorden

Geschreven door: Dr. J.C. de Valois